اول : تكلم ذوالجناح در وقت سوارى آن در خيمه گاه كه عرض كرد:

(( اسئلك ان اكون مركوبك الى يوم القيامه ))

دوم : وقتى كه آن حضرت به شريعه فرات داخل شده عطش ذوالجناح

را ملاحظه فرمود، خطاب به آن حيوان تشنه كام فرمود:

      (( انت عطشان و نا عطشان و الله لاذقت الماء حتى تشرب ))

آن حيوان سرش را بالا گرفته گفت :

 يا سيدى انت اشد عطشا منى لوجوه ، اول كثرت جراحات

 دوم طول محاربه ، سوم شدت حرارت آفتاب ، چهارم بسيارى حركت ،

 پنجم سوختگى قلب از شهادت على اكبر و قاسم و عباس ، ششم

جارى شدن خون بسيار از جراحات هفتم سوزش غصه اهل بيت جگر

سوخته ، هشتم سوزش ديدن بدنهاى پاره پاره شهدا، در روى زمين و

خاك گرم كربلا.

اما تكلم سوم : ذوالجناح در وقت خبر آوردن شهادت به خيمه گاه كه

مى گفت : الظليمة الظليمة .

چهارم : وقتى كه جناب سكينه سوال كرد كه : اى حيوان

 (( هل سقى ابى ام قتل عطشانا قال ذوالجناح بل قتل عطشانا))